_____________________________________________________________________________

17 augustus 2008

Een snelle afspraak

Een paar dagen geleden plaatst Dale een bericht op het forum, of we zondag zin hebben om te karperen. Ik houd nog een slag om de arm maar zaterdag weet ik dat ik meega. Zondagochtend staan er vijf man bij de stek. Dale, Paul, Peter, Harvey en ik. Een afspraak is toch maar gauw gemaakt. Het is nog aarde donker en we kletsen wat,  maken wat voerplekjes tot we de hengels kunnen optuigen. Ik probeer met een lampje op m'n pet een kraal op de lijn te rijgen maar als ik door de onderste helft van mijn bril wil kijken gaat gaat het lampje mee omhoog en het licht dat ik zo nodig heb ook. Met de klep van de pet meer naar beneden beneem ik me het zicht op mijn handwerkje. Voortaan maar thuis optuigen.

Iedereen vindt zijn stek hier makkelijk want er zijn veel mogelijkheden. Bij planten vissen, bij een duiker, een bruggetje, in de luwte of helemaal in het open land met een kabbel op het water. Alleen Paul kan zijn draai niet vinden en verkast naar een heel ander gebied en zien we niet meer terug. Ik heb een stek ingenomen die me lekker uit de wind houdt en ik kan de hele sloot overzien. Overal zijn bellenplakkaten, ook vlak bij mij. Maar als de worm en maïs combi geruime tijd tussen de belletjes ligt alsof er iets gekookt wordt, krijg ik toch bedenkingen over het karpergehalte onder de bellen. Ik krijg namelijk geen enkele beet. De hele sloot zindert van de belletjes. Als dat allemaal karper is dan zou je kunnen zeggen dat er karper in de sloot zit, opgevuld met water, en belletjes.

M'n pennetje ligt weer rustig en door geen enkel belletje verstoord. En het glijdt weg, heel langzaam. Een stevige haal en er komt een voorn op de kant. Zo gaat het ook met een brasem. Maar daarna is het toch echt karper en als die door heeft dat ie vast zit, giert de slip ineens moord en brand. Net zo snel als er lijn van de molen gaat moet het er ook weer op want de karper komt met een noodgang naar me toe. De weerhaakloze haak moet wel in de bek blijven zitten. Voor even dan, tot de foto is gemaakt. Lekker gevoel is dat toch als je de vis weer terug zet. Je neemt even de tijd, kijkt even om je heen, neemt een bak koffie. Na een paar uur spreek ik Peter en Harvey. Peter heeft ook een karper en Harvey ook, zijn eerste, een spiegel. Hij is er trots op.

We nemen onze stekken weer in. Peter zit tegenover me, Harvey is uit het zicht. Dale zit vermoedelijk achterin langs de bomenrij. Volgens mij z'n lievelingsstek. Er komt nog een karpertje in het net en dan nog wat giebels en voorns maar de karper laat zich daarna niet meer zien. Het is ook alweer bijna middag. Voor Peter en Harvey is het tijd om te gaan en we nemen afscheid. Het laatste half uur vis ik nog met Dale, de verantwoordelijke voor deze lekkere visdag. Een brasem is de laatste vis die in het net komt. Dale vertrekt en ik tuig ook de hengel af.  Het is tijd!

Dale, bedankt voor de uitnodiging!

______________________________________________________________________________