_____________________________________________________________________________

27 september 2009

De mist in...

Een vismaat dicht bij huis, Frans uit Voorburg, en dan kiezen we toch voor een stek die 35 kilometer rijden is. Wat je ver haalt is lekker, en dit zijn de dagen die we daar moeten benutten. Niet alleen is de omgeving mooi, het is er stil en als de snoek het doet , kan je er mooie vangsten maken. Ook de kans op baars van het bullebakkenformaat behoort tot de mogelijkheden, en die vind je tegenwoordig nog maar zelden in de polder. Het is nog donker als we de parkeerplaats oprijden. Te donker voor het optuigen dus een bakkie en een praatje tot we het kunstaas aan de lijn kunnen knopen.

De eerste baarsjes sneuvelen al snel aan de spinnertjes maar we merken ook dat het vissen niet helemaal gaat zoals we wilden. Het dunne laagje kroos gaat nog wel maar de waterpest zegt met zijn naam genoeg. Ik haal zelfs het antikinkloodje er af om geen plantenvuil mee te trekken. Maar zo goed en kwaad als het kan vissen we ons de mist in....

De vroege ochtend was prachtig met de weilanden in de mist. De zaadjes van de paardenbloem zijn versierd met druppeltjes die tezamen een zeer tijdelijk maar heel mooi kunstwerkje vormen. Wind was er niet en hoewel ik daar erg van houd, van windstil weer, is het voor het kroos en plantenvuil minder fijn. Het blijft liggen waar het ligt. Naast mij staat een man die zegt: "Hier ben ik dan!" Ik kijk een beetje verbaasd, het is een zin die mij iets moest zeggen. lijkt me. Ja, natuurlijk, het is John. Drie mannen die elkaar voor het eerst zien, voor het eerst met elkaar vissen. Hoe ging dat vroeger, zonder internet?

Nu met z'n drieën, spinnen we elke meter water af maar het blijft bij baars. Zo nu en dan komt er weer één bij, maar snoeken... Frans heeft er even één aangehad, een klein snoekje. We vissen tot een sluisje en blijven daar even praten. Frans heeft er hier een snoek aangehad van serieuze afmeting maar helaas schoot hij los. Er wordt nog wel wat baars gevangen maar de snoek is foetsie.

Een al bevist stuk doen we nog eens maar het wil niet. De baars is wel zo nu en dan aan het jagen zoals ik het meerdere keren meemaakte. Dat de snoek er ook aanwezig was en trek had, dat is nu niet het geval. Het is ook een moeizame visserij met al dat kroos en waterpest dat constant rond de wartel zit of aan de haak. John gaat het dichter bij huis proberen en Frans en ik doen nog één poging waar ik meestal mijn visdag afsluit op deze stek. We wisten het natuurlijk wel, hoewel het ineens kan omslaan natuurlijk. We gaan er lekker bij zitten en halen wat oude herinneringen op.

De visdag was bijzonder geslaagd, de mist over het water, later het zonnetje en de kennismaking van drie vissers. Maar de snoeken, daar gingen we toch de mist mee in....

Frans, John, bedankt!

Ap

_______________________________________________________________________________